کشیش » سعید عابدینی » به 8 سال زندان محکوم شد !

يكشنبه, 08 بهمن 1391
فرستادن به ایمیلچاپ
.
وکیل مدافع «سعید عابدینی» کشیش ایرانی‌‌تبار ساکن آمریکا از صدور حکم 8 سال حبس برای موکلش خبر داد.

به گزارش « محبت نیوز»، ناصر سربازی در گفت‌وگو با خبرنگار حقوقی ایسنا، در این باره گفت:« روز یک‌شنبه به شعبه 26 دادگاه انقلاب مراجعه کردم و رای دادگاه به اینجانب ابلاغ شد. البته » سعید عابدینی» نیز از زندان به دادگاه منتقل شده بود و در جریان رای صادره قرار گرفت.»

وکیل این نوکیش مسیحی افزود: « موکلم به اتهام تشکیل و راه‌اندازی کلیسای‌های خانگی به قصد برهم زدن امنیت ملی به 8 سال حبس تعزیری محکوم شده است.

نغمه همسر کشیش سعید عابدینی که ساکن امریکا می باشد نیز ضمن تائید این خبر به « محبت نیوز» گفت : « وکیل سعید در مهلت قانونی ظرف بیست روز نسبت به رای صادره اعتراض خواهد کرد و امیدواریم در دادگاه تجدید نظر این حکم تغییر و لغو گردد»

آقای ناصر سرباز وکیل مدافع این کشیش 32 ساله مسیحی در مورد آزادی موقت موکلش نیز گفت: « وثیقه ارائه شده برای آزادی موکلم فعلن مورد پذیرش قرار نگرفته و هم‌چنان پیگیر آزادی‌اش هستم.»

این در حالی است که پیش از این پس از برگزاری جلسه دادگاه وکیل ایشان اعلام کرده بود که طبق نظر دادگاه طی چند روز آینده این کشیش مسیحی در پی سپردن وثیقه، آزاد خواهد شد و مشکلی برای خروج از کشور و ملاقات با خانواده‌اش را نخواهد داشت.!

« نغمه عابدینی همسر کشیش سعید عابدینی در خصوص احتمال آزادی همسرش به «محبت نیوز» گفته بود که گفته های وکیل «سعید» در ارتباط با آزادی موقت وی یک بازی برای ساکت کردن رسانه‌های بین‌المللی است. اینگونه بنظر می رسد که از وکیل سعید در ایران خواسته شده که این سخنان را در ارتباط با آزادی موقت موکلش بیان کند.»

مسئولان قضایی بارها وعده آزادی موقت کشیش سعید عابدینی  را با سپردن وثیقه به خانواده اش ابلاغ کرده اند که متاسفانه هر بار از سوی مسئولان این گفته ها نقض شده است .

مسئولان قضایی پیش از این نیز برای آزادی « سعید عابدینی » مبلغ چهار صد میلیون تومان وثیقه درخواست کرده بودند.

بر اساس گزارش رسیده کشیش سعید عابدینی روز گذشته به بند ۳ عمومی سالن یک زندان اوین منتقل شده و از فردا اجازه ملاقات با خانواده خود را دارد.

اولین جلسه دادگاه کشیش « سعید عابدینی » از نوکیشان مسیحی مقیم امریکا صبح روز دوشنبه سوم بهمن ماه 1391 ( 22 ژانویه 2013) بطور غیرعلنی به ریاست قاضی پیرعباسی در شعبه 26 دادگاه انقلاب تهران برگزار شد.

دادگاه اتهام این نوکیش مسیحی را « تشکیل کلیساهای خانگی به قصد برهم زدن امنیت کشور و تبانی جهت ارتکاب جرم» عنوان کرد.

کشیش سعید عابدینی در جریان سفری که «برای بازدید از خانواده و پیگیری تاسیس یک پرورشگاه» به ایران داشته است، از ۵ مهر ماه 1391 در زندان اوین در حبس بوده است. پس از بازداشت » سعید » همسر وی  در این باره گفته بود : « سعید زمانی که در ایران بسر می بُرد با ایمان و گرویدن به مسیحیت از منظر جمهوری اسلامی خود تبدیل به یک مجرم شد».

نوشته‌شده در Uncategorized | بیان دیدگاه

مصلحی: حوزه های علمیه هدف سرویس های اطلاعاتی هستند

مصلحی: حوزه های علمیه هدف سرویس های اطلاعاتی هستند

 حیدر مصلحیآقای مصلحی ترویج تفکرات باستان گرایانه را از برنامه های دشمنان در حوزه دین دانست

حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات ایران نسبت به رواج مسیحیت هشدار داده و گفته که نخبگان حوزوی هدف سرویس های اطلاعاتی غربی قرار گرفته و برایشان تله گذاشته اند.

آقای مصلحی روز پنجشنبه اول مهر ماه (۲۳ سپتامبر) در مراسمی در شهر قم نسبت به رواج مسیحیت در میان «شیعیان معتقد» و «قدرت تخریبی آنها» هشدار داد.

او گفت: «امروزه بسیاری از افرادی که به تازگی مسیحی شده اند، روزی مخلصین اهل بیت و شیعه های معتقد بودند و دشمنان با روش های علمی آنها را به ترکیه کشانده و برای آنها مراسم غسل تعمید گذاشته اند.»

او با اشاره به اینکه «نخبگان حوزوی» هدف سرویس های اطلاعاتی غرب قرار گرفته اند گفت: «تله های آنها هم تله هایی کاملا علمی است، به محض آنکه یکی از نخبگان حوزوی ما به خارج از کشور می رود، به بهانه شیعه شناسی به او رجوع می کنند و افکار خود را به آنها القا می کنند.»

آقای مصلحی نسبت به فعالیت های بهائیان در حوزه های علمیه هشدار داد و گفت: «آنها به انواع شگرد های شیعه تسلط یافته اند و تمام تمرکز خود را به جذب شیعیان داده اند.»

به گفته آقای مصلحی انجمن حجتیه نیز گروهی است که با هزینه کردن پول های کلانی «چاقوی دشمنان را علیه شیعیان تیز می کند.»

نوشته‌شده در Uncategorized | بیان دیدگاه

امام جمعه موقت تهران : قرآن کتاب زندگی است نه انجیل و تورات !

امام جمعه موقت تهران : قرآن کتاب زندگی است نه انجیل و تورات ! .

«گسترشمسیحیت» در ایران بهانه ایی برای روحانیون حکومتی شده تا از هر تریبونی استفاده کرده تا موج حملات و سخنان پوچ و بی اساس و ادعاهای واهی خود را به مسیحیت و بخصوص جامعه مسیحیان ایران نسبت دهند.

به گزارش « محبت نیوز»  آخوند (آیت‌اله)  امامی کاشانی امام جمعه موقت تهران در خطبه‌های نماز جمعه ششم بهمن خود، با تبریک به سپاه به خاطر ابتکار عمل در برگزاری اولین دوره مسابقات قرآنی نیروهای مسلح، گفت که قرآن «کتاب زندگی است، انجیل و تورات کتاب زندگی نیستند و بزرگان غرب نیز خود این را می‌گویند» !

ایشان در گفته هایش هیچ اسم ی از این بزرگان و یا نقل قولی از این افراد به میان نیاورد .

وی با ذکر این که «قرآن را باید در دست گرفت و بلند کرد و حرکت قرآنی باید در جهان گسترده شود»، در جای دیگری از سخنان خود گفت: «انقلاب اسلامی که بنیان‌گذار آن نفس‌های گرم، دم عیسوی و قلب پاک و عرفان بالایی داشت، الله اکبر گفت و به همراه او جوانان و ملت،‌ الله اکبر گفتند و همین امر نظام جمهوری اسلامی را برپا کرد و امروزه قانون اساسی جمهوری اسلامی افتخار تمام دنیا است».

«محمد امامی کاشانی» در بخش دیگری از سخنان خود همچنین مشکلات کشور را اقتصادی و اخلاقی دانست. وی گفت:« ما مشکل اقتصاد و اخلاق داریم و بایدخودمان آن‌ها را حل کنیم.» وی ادامه داد: «خلق و خو و اقتصاد دست خود ماست و باید خودمان آن را درست کنیم».

بی شک خلق و خو و اخلاقیات نقش بسزایی در زندگی هر فرد در اجتماع پیرامونش دارد، امام جمعه موقت تهران در حالی  از مشکلات اخلاقی اشان سخن به میان می آورند که به گفته وی قرآنی که از آن به عنوان کتاب زندگی یاد می کند نتوانسته تاکنون نسخه ایی برای این موضوع (مشکلات اخلاقی) این افراد که مدعی اجرای اسلام ناب هستند تهیه نماید. وی همچنان بر تلاش های انسانی خود، برای رفع مشکلات اخلاقی و بهبود خلق و خو تاکید دارد.

«گسترش مسیحیت» در ایران بهانه ایی به دست روحانیون حکومتی وابسته به جمهوری اسلامی داده تا امروزه از هرتریبونی استفاده کرده تا موج حملات و سخنان پوچ و بی اساس و ادعاهای واهی خود را به مسیحیت و بخصوص جامعه مسیحیان ایران نسبت دهند.

- کتاب مقدس و اخلاقیات مسیحی بعنوان الگوی راه زندگی

امروزه دانستنِ اصول اخلاقیات مسیحی برای هر انسانی بعنوان راه چگونه زیستن  دارای اهمیت است‌. نتیجۀ مستقیم یا به‌عبارت دیگر، نخستین نتیجۀ آن تغییر اخلاق و رفتار است‌. پاکی و تقدس چیزی فراتر از پرهیز از زنا و دزدی و قتل است‌. خصوصیات مهمی چون محبت و مهربانی و شادی‌، و خصوصیات ظریفی چون فروتنی و بخشش و بزرگواری‌، اجتناب از خودبزرگ‌بینی و حسادت و کینه‌توزی و غیبت، کلیه این موارد جزو اخلاقیات مسیحی است‌.

تاکنون کتاب‌مقدس به‌عنوان یکی از پرفروشترین آثار مکتوب جهان بیش از هر کتاب دیگر زندگی انسان‌ها را متحول ساخته است.

 

 

نوشته‌شده در Uncategorized | بیان دیدگاه

یک نوکیش مسیحی، مرتبط با حادثه کریسمس در تهران

 

.
وی که در ایام کریسمس و همزمان با حادثه بازداشت موقت جمعی از نوکیشان مسیحی در تهران توسط ماموران امنیتی بازداشت شده است . با گذشت نزدیک به یکماه اکنون، مسئولان قضایی از پذیرفتن وثیقه جهت آزادی موقت این نوکیش مسیحی خودداری کرده اند.

به نقل از گزارشگران « محبت نیوز»، « مصطفی بردبار » از نوکیشان مسیحی که در ایام کریسمس توسط ماموران امنیتی در تهران دستگیرشده است، نامبرده همچنان در زندان اوین در بازداشت بسر می برد.

«مصطفی بردبار» متولد 1365 از هموطنان نوکیش مسیحی ساکن رشت می باشد، که در ایام کریسمس همزمان با یورش ماموران امنیتی لباس شخصی به محل گردهمایی جمعی از نوکیشان مسیحی که بمناسبت فرا رسیدن كریسمس- و سال نو میلادی دورهم گرد آمده بودند، گفته شده وی نیز در همان شب بازداشت شد.

تاکنون جزئیاتی از چگونگی و یا نحوه بازداشت ایشان اطلاعی در دست نیست .

بر اساس گزارشات منتشره، در روز پنجشنبه مورخ 7 دی ماه 1391 برابر با ( 27 دسامبر 2012) حدود 50 تن از نوکیشان مسیحی فارسی زبان ساکن تهران، که به مناسبت زاد روز تولد عیسای مسیح – كریسمس- و سال نو میلادی به منظور دعا و شكرگذاری و پرستش در خانه ای واقع در منطقه شمالی تهران گردهم آمده بودند، با یورش 15 تن از نیروهای امنیتی لباس شخصی این تعداد از افراد برای ساعت ها در همان مکان بطور موقت بازداشت شدند که پس از بازجویی از کلیه افراد به آنان اجازه داده شد تا آن محل را ترک کنند. این رویداد همچنین منجر به بازداشت کشیش «ورویر آوانسیان » از ایرانیان ارامنه مسیحی شد ، که نامبرده در وضعیت بیماری سخت و پس از سپری کردن 15 روز در بازداشتگاه زندان اوین به قید وثیقه تا زمان برگزاری دادگاه بطور موقت آزاد شد .

منابع آگاه به «محبت نیوز» گزارش دادند، ماموران امنیتی پس از بازداشت «مصطفی » ، درهمان شب بهمراه تعدادی از ماموران امنیتی لباس شخصی به منزل برادر وی که در تهران ساکن می باشد مراجعه نموده و منزل ایشان را نیز بدقت مورد تفتیش و بازرسی قرار دادند . ماموران پس از بازرسی کامل خانه چون مدرک و یا شواهدی دال بر مسیحیت و یا چیزی که مد نظر آنان باشد نیافتند ، پس از ساعتی بهمراه « مصطفی » محل را ترک کردند .

« مصطفی » پس از بازداشت توسط ماموران امنیتی که گویا دوره بازجویی خود را زیر نظر بازجویان زندان اوین می گذرانده ، تا آن زمان هیچگونه تماسی با خانواده خود نداشته است . سرانجام پس از حدود دو هفته به وی اجازه داده می شود تا طی تماسی کوتاه وضعیت و خبر سلامت خود را به خانواده اعلام کند.

خانواده « مصطفی» نیز پس از اطلاع از وضعیت و محل نگهداری ایشان ،علیرغم پیگیریهای متعدد و مراجعات مکرر به مراکز قضایی و محل بازداشتگاه زندان اوین تاکنون موفق به ملاقات با وی نشدند.

- عدم پذیرش وثیقه جهت آزادی موقت

اکنون که نزدیک به یکماه از بازداشت « مصطفی بردبار » می گذرد خبرهای رسیده حاکی از آن است که مسئولان قضایی برای این نوکیش مسیحی تا زمان برگزاری دادگاه، برای ایشان با قرار وثیقه حکم آزادی موقت صادر نموده است . اما متاسفانه مسئولان قضایی ، وثیقه و یا سند ملک مسکونی ارائه شده از سوی خانواده « مصطفی» را به دلیل اینکه مربوط به شهرستان ( رشت ) می باشد را نپذیرفته و از آزادی این زندانی مسیحی خودداری کرده اند.

مسولان قضایی از خانواده این زندانی مسیحی خواسته اند که سند ملکی مورد نظرمی بایست متعلق به تهران باشد. بر این اساس گویا تا موافقت و یا پیدا شدن یک سند مورد نظر، نامبرده می بایست همچنان در بازداشت بسر ببرد.

«مصطفی بردبار» پیش از این نیز در سال ۱۳۸۸ در شهرستان رشت به اتهام گرویدن به مسیحیت و حضور در كلیسای خانگی توسط ماموران امنیتی بازداشت شد . وی همچنین از سوی بازپرسی شعبه یک محکوم به «ارتداد» و پس از طی مراحل دادگاهی به قید وثیقه آزاد و این محکومیت نیز به عنوان سابقه کیفری در پرونده ایشان درج شده است .( سند در محبت نیوز محفوظ است )

نوشته‌شده در Uncategorized | بیان دیدگاه

تشدید مسیحیت ستیزی در ایام کریسمس در ایران

تشدید مسیحیت ستیزی در ایام کریسمس در ایران

فرستادن به ایمیلچاپ
.
به نظر می رسد با فرا رسیدن ایام تولد عیسی مسیح (كریسمس) ، پروژه مسیحت ستیزی از سوی مقامات امنیتی جمهوری اسلامی با افزایش فشار بر مسیحیان داخل کشور کلید خورده است .

آژانس خبری مسیحیان ایران « محبت نیوز» – این تهدیدها تداعی کننده وقایع تلخ کریسمس سال گذشته است. یاد آور پنجم دی ماه1390 ( 26 دسامبر2011)، همزمان با این ایام درحالیکه مسیحیان در كلیساهای سرتاسر جهان بمناسبت سالروز تولد عیسی مسیح در حال دعا و شكر گزاری بودند، ماموران امنیتی دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی در اقدامی سازمان یافته با یورش به برخی كلیساهای خانگی و منازل ایمانداران مسیحی در سراسر كشور اقدام به دستگیری و بازداشت صدها تن از نوكیشان مسیحی نمودند که با گذشت یکسال از این واقعه هنوز برخی از آنان بلاتكلیف و همچنان در زندان های حكومت مذهبی جمهوری اسلامی بسر می برند.

امسال نیز در حالی كه مسیحیان و كلیساهای ایران خود را برای تدارك جشن های كریسمس , و سال نو میلادی آماده می كنند گویا جمهوری اسلامی قصد تکرار رفتار خشن و غیر انسانی سال گذشته خود را دارد تا موجی از بیم و وحشت را در بین مسیحیان داخل ایران ایجاد نماید. گزارش های رسیده به «محبت نیوز»  از شهرهای مختلف ایران حکایت از آن دارد که مقامات امنیتی پروژه های مسیحیت ستیزی و به ویژه نظارت بیشتر بر كلیساها را جهت سركوب و ایجاد رعب و وحشت در بین مسیحیان را گسترش داده اند.

بر اساس خبر منتشره در روز جمعه دوم دی ماه ۱۳۹۰(23 دسامبر) اعضا و ایمانداران كلیسای جماعت ربانی شهر اهواز كه بمناسبت ایام كریسمس در داخل كلیسا به دعا و شكرگزاری برای این روز فرخنده مشغول بودند، مامورا ن امنیتی جمهوری اسلامی در اقدامی هماهنگ با یورش به ساختمان این کلیسا کشیش کلیسا «فرهاد سبکروح»، و همسر ایشان و كلیه اعضای آن را بازداشت و به نقطه نامعلومی انتقال دادند.

این بار حتی ماموران امنیتی به «كودكان كلیسا» نیز رحم نكردند و با یورش خود در حالیكه چهره های خود را پوشانده بودند همانند بختك وارد كلاس های كانون شادی این نونهالان شدند . این كودكان كه برخی از آنان از شدت ترس به گریه افتاده بودند ماموران امنیتی با صدای بلند به روی آنان فریاد می كشیدند و كودكان را بهمراه اعضا بزرگسال كلیسا ضمن بازداشت به مكانی نامعلوم انتقال دادند . جا دارد پرسید كه آیا بازداشت و ایجاد رعب و وحشت در اذهان این كودكان كه همانند مجرمین با آنان برخورد شده است آیا از راههای مقابله نظام با جریان گسترش مسیحیت است ؟ اینگونه اعمال خشن و غیر انسانی فقط می تواند ضمن تاثیر گذاشتن به لحاظ روحی و روانی بر ذهن و جسم كودكان چهره ای سیاه و شوم از ماموران در ذهن كودكان برای همیشه ایجاد كند .

همچنین بر طبق گزارش ارسالی از تهران به محبت نیوز گفته شده ، از دو هفته پیش فروش کتاب مقدس و انجیل در کلیسای مرکز ممنوع شده است و هم اکنون در ایام کریسمس تمامی مراجعه کنندگان به کتاب خانه کلیسا از نبود انجیل و یا کتاب مقدس در کتاب خانه کلیسا متعجب شده اند. این گزارش می افزاید ظاهرن از سوی ماموران امنیتی حتی به کتاب فروشی های اطراف میدان انقلاب هم به طور اکید دستور داده شده که تحت هیچ شرایطی انجیل و کتاب مقدس را به خوانندگان عرضه نکنند.

- سركوب مسیحیان ایران

اما مرور بر اخبار و گزارشات نشان می دهد، رژیم جمهوری اسلامی همه ساله با فرارسیدن ایام کریسمس ضمن كنترل و نظارت بر كلیساها و اعضا و ایمانداران مسیحی فشار و تهدیدهای خود را به شدت افزایش می دهد. سال گذشته میزان دستگیری نوکیشان مسیحی در ایران آنچنان افزایش یافت که حتی روزنامه های معتبر از جمله وال استریت جرنال و آسوشیتدپرس نیز به آن پرداختند همچنین واشنگتن پست در مقاله ای تحت عنوان «سرکوب مسیحیان در ایران» نوشته برایان مورفی ضمن اعلام خبر سرکوب شدید مسیحیان در ایران از دستگیری ۷۰ مسیحی خبر داد که هدف آزار و ارعاب سرویس های اطلاعاتی و امنیتی رژیم ایران قرار گرفته اند.

طی این سرکوب گسترده بسیاری از نوكیشان مسیحی مورد بدرفتاری قرار گرفتند و سپس برای انجام بازجویی ها بیشتر بازداشت شدند. اکثر دستگیر شدگان برای هفته ها و برخی ماه ها در بند بودند. بسیاری از آنها البته با وثیقه های بسیار سنگین آزاد شدند.

پیش از ان نیز حیدر مصلحی وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی، با اشاره به اینكه كلیساهای خانگی تهدیدی برای جوانان می باشند، از مقابله با گسترش كلیساهای خانگی در داخل كشور و همینطور سلسله اقدامات سری جدید خبر داد. این در حالیست که در میان دستگیر شدگان در آن ایام بودند جوانانی که با گذشت ماه ها از دستگیری آنها همچنان بلاتکلیف در زندان های مخوف جمهوری اسلامی به سر می بردند. تنها کمی پس از حملات کریسمس سال گذشته، مرتضی تمدن استاندار تهران دستگیری تعدادی از مسیحیان را تأیید نمود و شرکت کنندگان در کلیساهای خانگی را «منحرف» و «انگل» خواند.

وی به صراحت مخالفت خود را با مسیحیت تبشیری (انجیلی) اعلام کرد و متذکر شد که فشار و دستگیری را بر آنها افزایش خواهد داد.

- مسیحیان در بند

از دیگر نوكیشان مسیحی بازداشت شده كه امسال نخستین كریسمس خود را بدور از خانواده و فرزندانشان در داخل زندان های جمهوری اسلامی به تنهایی جشن خواهند گرفت از جمله «نورالله قبیتی زاده» می باشد وی از نوكیشان و خادم كلیسای خانگی است كه در ۳ دی ماه ۱۳۸۹ ( ۲۴ دسامبر ۲۰۱۰) بهمراه یك گروه ۱۰ نفره از نوكیشان مسیحی كه برای برگزاری ایام كریسمس تولد عیسی مسیح در یك كلیسای خانگی در شهر دزفول گردهم آمده بودند توسط ماموران امنیتی اطلاعات بازداشت شد.

- « فرشید فتحی» دیگر نوکیش مسیحی زندانی در بند ۲۰۹ زندان مخوف اوین می باشد، فرشید متولد ۱۳۵۸ و ساکن تهران که در یورش سازمان یافته از سوی ماموران اطلاعات به مسیحیان ایران در ۵ دی ماه ۱۳۸۹بازداشت شد.

« فریبرز آرزم» از نوكیشان مسیحی ساكن شهرستان رباط كریم است ، نامبرده روز دوشنبه مورخ ۲۵ مهرماه ۱۳۹۰ برابر با ( ۱۷ اكتبر ۲۰۱۱) توسط چهار تن از ماموران لباس شخصی در منزلش بازداشت شد.

- » مریم جلیلی،‬ ‫شهلا رحمتی و‬ ‫میترا زحمتی» سه نوکیش مسیحی هستند که در حدود نه ماه پیش بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شدند. به گفته خانه حقوق بشر ایران، «شهلا رحمتی و میترا زحمتی» که چندین ماه از زمان بازداشت را در سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین سپری کرده اند . هر کدام به دو سال و نیم زندان محکوم شدند . این گزارش می افزاید شهلا رحمتی در تاریخ ۲۰ دسامبر از اتهامات خود تبرئه و آزاد شده است. «مریم جلیلی» نیز  بعد از این دو بازداشت شده  حدود سه ماه پیش به بند عمومی زنان زندان اوین منتقل شده بود. اتهامات این سه شهروند و نوکیش مسیحی «عضویت در گروه غیرقانونی» عنوان شده است.

این افراد تنها بخشی از انسان هایی هستند که به واسطه دگراندیشی و ایمان به عیسی مسیح در چنگال حكومت مذهبی جمهوری اسلامی گرفتار شده.

  • گزارش استفادۀ نابجا
  • +1
  • مخالف
نوشته‌شده در Uncategorized | ۱ دیدگاه

مراسم تولد عیسی مسیح در شهر هاملن

DSC_0246 (1)

تصویر | منتشرشده در بدست | بیان دیدگاه

اتحاد بامسیح

 

 

مقدمه

در شمارۀ پیش دیدیم که مسیح طرح و الگویی بود که خدا جهان را برای مطابقت و همشکلی با آن آفرید. او لوگوس و حکمتی بود که خدا در خلق این جهان به‌کار گرفت و جهان را به‌واسطۀ آن آفرید. خدا در خلق این جهان اندیشه و طرحی در ذهن داشت که آن را به‌وسیلۀ کلام خلاّق خود ابراز کرد. این اندیشه و این کلام چیزی جز خود مسیح نبود. از همین روست که پولس قوام همه چیز را در او می‌بیند. معنی و فلسفۀ وجودی جهان این است که به شباهت عیسی درآید و با او مطابقت یابد. مسیح به‌عنوان پسر یگانۀ خدا محبوب پدر بود و این محبت را در اتحاد، توکل و سرسپردگی کامل به سوی او برمی‌گردانید. مقصود و فلسفۀ وجودی جهان نیز این است که همچون مسیح محبوب خدا باشد و این محبت را در اطاعت، توکل و سرسپردگی به سوی او برگردانَد.

ولی متأسفانه جهان در اثر گناه از این هدف به دور افتاده و دچار بی‌نظمی و از هم گسیختگی شده است. جهان لوگوس خود را از دست داده است. ولی خدا جهان را به حال خود رها نکرده بلکه در مسیح در کار بازسازی و احیای خلقت است. زیرا اگر مسیح آن طرح و الگو و اصل حاکم بر خلقت خدا به هنگام آفرینش آن بود، پس احیا و بازسازی این خلقت و بازگشت آن به سوی هدف اولیه نیز تنها در اتحاد و یگانگی با مسیح میسر خواهد بود. ولی این بازسازی چگونه صورت می‌گیرد؟

امکان اتحاد ما با مسیح

خدا برای بازسازی و احیای جهان در راستای هدف نخستین، دست به یک عمل پیوند در دو مرحله زد. یکی از کارهایی که برای شیرین کردن میوۀ درختی تلخ انجام می‌دهند، پیوند است. تکه‌ای از درختی شیرین را می‌گیرند و آن را در جایی مناسب به درخت تلخ پیوند می‌زنند. در اثر انجام این کار معجزه‌ای روی می‌دهد. درخت تلخ شیرین می‌شود! خدا نیز برای شیرین کردن طبیعت تلخ وجود ما، نخست بخشی از وجود شیرین خود را که همان پسر یگانه او باشد به پیکر درخت بشریت پیوند زد. خدا پسر خود را که همان لوگوس و صورت حقیقی او بود، به جهان فرستاد. او در رحم مریم بخشی از این جهان سقوط‌کرده را به خود گرفت و آن را به قوت و حضور روح تقدیس کرد (لوقا 1‏:‏35). او بر همۀ بی‌نظمی‌ها، خرابی‌ها و ناهنجاری‌های این خلقت به قوت روح چیره شد. او بر صلیب خود، انسان کهنه را کشت و در رستاخیز خود انسان تازه را خلق کرد (رومیان 6‏:‏5-‏‏‏‏6) . خلقت تازۀ خدا که در واقع بازسازی همان خلقت کهنه در جهت و راستای هدف اولیۀ خداست، در عیسی به‌وقوع پیوست. هر چه از خلقت کهنه در او قرار گرفت و با او یکی گردید، تازه شد. در جریان زندگی، مرگ، قیام و صعود مسیح یک تبدیل و دگردیسی کامل روی داد. کرم به پروانه تبدیل شد!

پسر خدا همان الگو، مدل و قالب نخستین بود که جهان و بخصوص انسان به‌منظور انطباق با او خلق شده بود. خدا خودِ این الگو و قالب را به جهان فرستاد. خدا در عیسای ناصری بخشی از بشریت را در این قالب ریخت و در نتیجه، آن را به‌صورت این قالب تغییر شکل داد. ما در مسیح، با نخستین انسانی روبه‌روییم که مطابق با هدف و الگوی نخستین خدا زندگی کرد. از همین روست که او انسان کامل است. او در همۀ ابعاد شخصیت خود و در همۀ قسمت‌های زندگی خود کمال بشریت را تحقق بخشید. او در رابطۀ خود با خدا، با انسان‌های دیگر، و با طبیعت، نمونۀ کامل برای همۀ ماست. از همین روست که بشریت مسیح نیز به اندازۀ الوهیت او برای نجات بشر حائز اهمیت است. و از همین روست که پولس مسیح را «انسان دوم» و «آدم آخر» می‌خوانَد. تاریخ بشر برای همیشه و به‌طرزی بنیادی تحت تأثیر دو انسان قرار گرفته است. انسان اول، آدم بود که به‌واسطۀ او گناه و مرگ وارد جهان گردید و بر همه مسلط شد. انسان دوم، مسیح است که به‌واسطۀ او پارسایی و حیات به انسان برمی‌گردد. و نیز مسیح آدم آخر است. او هدف نهایی خدا برای انسان است. هدف خدا برای انسان این است که انسان سرانجام شبیه مسیح گردد، و این در پایان تاریخ به‌طور کامل جامۀ عمل خواهد پوشید.

واقعیت اتحاد ما با مسیح

در مسیح نخستین جزء از خلقت خدا تازه شد. ولی بقیۀ آفرینش چگونه در این خلقت تازه شریک می‌شود؟ اینجاست که مرحلۀ دوم پیوند به‌وقوع می‌پیوندد. هر چه در مسیح قرار گیرد و با او یگانه گردد، تازه می‌شود. خدا مسیح را در مؤمنان و مؤمنان را در مسیح قرار می‌دهد. «اگر کسی در مسیح باشد خلقتی تازه است» (دوم قرنتیان 5‏:‏17). «زیرا که صنعت دست خداییم و در مسیح عیسی آفریده شده‌ایم تا کارهای نیکو انجام دهیم» (افسسیان 2‏:‏1).

با قرار گرفتن ما در مسیح و قرار گرفتن مسیح در ما، ما در او و هر آنچه او دارد شریک می‌شویم! و مسیحی، چنانکه در شمارۀ پیش دیدیم، کسی است که در مسیح قرار داده شده و مسیح در او ساکن است. نجات و حیات جاودانی اصلاً یعنی شریک شدن با مسیح و هم‌‌ارث شدن با او. ابعاد مختلف مفهوم نجات، در واقع ابعاد مختلف همین شریک و یگانه شدن با مسیح هستند.

همۀ برکاتی که ما در اتحاد با مسیح تجربه می‌کنیم، نتیجۀ شریک شدن ما در وقایع بنیادی زندگی مسیح است. آنچه مسیح انجام داد و تجربه کرد، به نمایندگی از کسانی انجام داد که به او ایمان می‌آورند و با او متحد می‌گردند. این نمایندگی بر بشریت واقعی او متکی بود و هست. پسر ازلی خدا بشریت را به معنایی واقعی به خود گرفت و با آن یگانه شد. و هر آنچه انجام داد در اتحاد با طبیعت بشری و به نمایندگی از نسل بشر انجام داد. به همین جهت همۀ کسانی نیز که به او ایمان می‌آورند و کار او را برای خود می‌پذیرند، در هر آنچه او کرد سهیم می‌گردند.

کلام خدا به ما نشان می‌دهد که مؤمنان به مسیح در مرگ و قیام مسیح با او شریک می‌شوند. پولس رسول می‌گوید: «زیرا می‌دانیم آن انسان قدیمی که ما بودیم با مسیح بر صلیب شد» (رومیان 6‏:‏6)، و در جای دیگر می‌گوید: «با مسیح بر صلیب شده‌ام …». مسیح تنها مجازات گناهان ما را بر خود نگرفت بلکه طبیعت کهنۀ ما را نیز که اسیر گناه و مرگ بود با خود بر صلیب برد، و در قیام خود از مردگان انسانی تازه را که دیگر اسیر گناه نیست به‌وجود آورد. مسیح با قیام خود از مردگان ما را که در خطایا و گناهان خود مرده بودیم با خود زنده کرد. از همین روست که پطرس می‌گوید: «سپاس بر خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که از رحمت عظیم خود، ما را به‌واسطۀ رستاخیز عیسی مسیح تولدی تازه بخشید» (اول پطرس 1‏:‏3). قوت قیامت مسیح هم‌اکنون در کسانی که با مسیح متحد می‌شوند عمل می‌کند (افسسیان 1‏:‏17-‏‏‏‏‏‏20). حیات تازه‌ای که مؤمن به مسیح تجربه می‌کند، چیزی جز حیات مسیحِ قیام‌کرده نیست.

ولی اتحاد ما با مسیح از این هم فراتر می‌رود و صعود و جلال یافتن او را نیز شامل می‌شود. پولس می‌گوید که خدا ما را با مسیح صعود داده و در جای‌های آسمانی نشانیده است! آن که از آن مسیح است در اتحاد با او از مقامی بس والا برخوردار گردیده و بالاتر از همۀ ریاست‌ها و قدرت‌ها بر دست راست خدا نشانیده شده است (افسسیان 2‏:‏6؛ کولسیان 3‏:‏1-‏‏‏‏3). فرد مسیحی در اتحاد با مسیح سلطنت آغاز کرده است! ولی این هنوز کامل نیست. کمال نهایی زمانی خواهد بود که مسیح در جلال خود بازگردد. آنگاه ما نیز همراه او در جلال ظاهر خواهیم شد (کولسیان 3‏:‏4).

چگونگی اتحاد ما با مسیح

ولی این اتحاد با مسیح چگونه به‌وقوع می‌پیوندد؟ ما چگونه در مسیح قرار می‌گیریم و با او یگانه می‌شویم؟ آیا این اتحاد امری است که یک بار به‌وقوع می‌پیوندد، یا اینکه تجربه‌ای است رو به رشد که باید در آن پیش برویم؟ کلام خدا به نکات مختلفی در این خصوص اشاره می‌کند. نخست اینکه خداست که ما را در مسیح قرار می‌دهد و با مسیح متحد می‌گرداند: «خداست که ما و شما را در پیوندمان با مسیح استوار می‌سازد» (دوم قرنتیان 1‏:‏21). یگانه شدن با مسیح چیزی نیست که با تلاش یا به لیاقت و شایستگی خودمان نصیب ما گردد. اتحاد با مسیح امری است الهی که از آسمان سرچشمه می‌گیرد. چنین اتحادی فقط و فقط بر فیض خدا استوار است.

دوم، هر چند اتحاد ما با مسیح کار خداست، ولی شرط آن ایمان است. با ایمان است که با مسیح متحد می‌شویم. پولس دعا می‌کند که مسیح به‌واسطۀ ایمان در دل‌های مؤمنان ساکن شود (افسسیان 3‏:‏17). ایمان به حقایق کلام خدا در این خصوص و به امانت خدا در جامۀ عمل پوشانیدن به آنهاست که مسیح را در ما و ما را در مسیح قرار می‌دهد. نه تنها در آغاز زندگی مسیحی با ایمان آوردن به انجیل با مسیح متحد می‌شویم، بلکه برای رشد در این اتحاد و برخورداری روزافزون از برکات و مواهب عظیم آن باید هر روز ایمان خود را به کار بیاندازیم. باید هر روز حقایق کلام خدا را در این خصوص به یاد آوریم و در آنها تأمل کنیم. باید هر روز همچون پولس ایمان داشته باشیم و اقرار کنیم که «با مسیح بر صلیب شده‌ام، و دیگر من نیستم که زندگی می‌کنم، بلکه مسیح است که در من زندگی می‌کند» (غلاطیان 2‏:‏20). باید واقعاً باور کنیم که مسیح در ماست. او در ما ساکن است. او می‌خواهد در ما سخن بگوید و در ما عمل کند. او می‌خواهد روز به روز ما را بیشتر شبیه خود سازد و اهداف عالی خود را از طریق ما در این جهان پیاده کند. او می‌خواهد پادشاهی خدا را از طریق ما در میان انسان‌ها بگسترد.

سوم اینکه روح مسیح یعنی روح‌القدس است که ما را با مسیح متحد می‌سازد. در همان افسسیان 3‏:‏14-‏‏‏‏‏17 که پیشتر به آن اشاره شد، پولس دعا می‌کند که ایمانداران در انسان باطنی خود به مدد روح نیرومند شوند تا مسیح به‌واسطۀ ایمان در دل آنها ساکن شود. بنابراین سکونت مسیح در دل‌های ما نتیجۀ حضور و کار روح در درون ماست. روح‌القدس که در عهدعتیق به‌عنوان «روح خدا» و «روح خداوند» شناخته شده بود، در عهدجدید «روح مسیح» و «روح عیسی» خوانده شده است. این بدان معناست که همانطور که در عهدعتیق روح‌القدس حامل حضور و فعالیت خدا بود، در عهدجدید حامل حضور و فعالیت مسیح نیز هست. از همین روست که پولس در رومیان 8‏:‏9-‏‏‏‏‏10، پس از اشاره به «روح خدا»، کمی جلوتر او را «روح مسیح» می‌خواند و سپس از سکونت مسیح در ایمانداران سخن می‌گوید. و باز از همین روست که به گفتۀ پولس «آن که با خداوند پیوندد با او یک روح است» (اول قرنتیان 6‏:‏17). روح‌القدس است که ما را با مسیح متحد می‌سازد و مسیح را در ما ساکن می‌گرداند. بنابراین، اگر می‌خواهیم مسیح بیش از پیش در ما ساکن شود، باید بیش از پیش از روح خدا پر شویم و به روح رفتار کنیم. روح است که حضور و قدرت و محبت مسیح را در ما ظاهر می‌کند.

چهارم، در کلیسا است که ما با مسیح متحد می‌شویم. اتحاد و یگانگی ما با مسیح تنها بُعد درونی و سوبژکتیو ندارد، بلکه از بُعدی عینی و اُبژکتیو نیز برخوردار است. همچنین این اتحاد تنها امری فردی نیست، بلکه بُعدی جمعی نیز دارد. کلیسا به‌عنوان جامعۀ مسیحی، بدن مسیح است، و وقتی ما در کلیسا قرار می‌گیریم، در مسیح قرار می‌گیریم. «زیرا بدن هر چند یکی است، از اعضای بسیار تشکیل شده؛ و همۀ اعضای بدن، اگرچه بسیارند، اما یک بدن را تشکیل می‌دهند. در مورد مسیح نیز چنین است» (اول قرنتیان 12‏:‏12). جالب اینجاست که پولس نمی‌گوید «در مورد بدن مسیح نیز چنین است»، بلکه «در مورد مسیح نیز چنین است»! در اینجا با چیزی بالاتر از استعاره سر و کار داریم. کلیسای راستین مسیح به معنایی واقعی حضور مسیح را در درون خود دارد. همانطور که پولس در افسسیان 1‏:‏23 می‌گوید، کلیسا بدن مسیح است، «یعنی پری او که همه چیز را از هر لحاظ پر می‌سازد». پری مسیح فقط در کلیسا وجود دارد. هر چند مسیح در هر یک از ایمانداران به‌طور فردی نیز ساکن است و هر یک از ما دعوت داریم شبیه پسر خدا شویم، ولی شباهت کامل به مسیح تنها در کلیسا امکان‌پذیر است. به همین جهت، اگر می‌خواهیم در مسیح و با او متحد باشیم، باید جای خود را در کلیسای مسیح پیدا کنیم و عضو فعال یک کلیسای محلی باشیم. متأسفانه بسیاری را عادت شده است که به هر عذر و بهانه‌ای از این کار غفلت ورزند (عبرانیان 10‏:‏25) و هر چیز دیگر را جایگزین کلیسا کنند. اساساً مسیحی و مسیحیت واقعی جدا از کلیسا وجود ندارد. ایمان مسیحی صرفاً یک رابطۀ عرفانی میان فرد و خدا نیست. اتحاد با مسیح و رشد در یگانگی با او تنها از طریق شراکت در تجربیات جمعی و سهیم شدن در روابط واقعی گوناگونی میسر است که در کلیسا به‌عنوان جامعۀ مسیحی وجود دارد. و در اینجا مقصود از کلیسا، نه کلیسای جامع یا نادیدنی، و یا کلیسایی ایده‌آلی که تنها در اذهان مؤمنین وجود دارد، بلکه کلیسایی است محلی با همۀ ضعف‌ها، تنش‌ها و چالش‌هایش.

پنجم، ما با خوردن مداوم و منظم از بدن و خون مسیح است که با او متحد می‌شویم. «کسی که بدن مرا می‌خورد و خون مرا می‌نوشد، در من ساکن می‌شود و من در او» (یوحنا 6‏:‏56). این خوردن و نوشیدن از بدن و خون مسیح هم به ایمان آوردن به او اشاره دارد، هم به مشارکت روحانی با مسیح در طول زندگی مسیحی، و هم به‌طور خاص به شرکت در شام خداوند که یکی از مهمترین اشکال مشارکت مؤمن با مسیح خداوند است. اگر می‌خواهیم در مسیح بمانیم و مسیح در ما، باید با او مصاحبت و مشارکت نزدیک، منظم و عمیق داشته باشیم. اگر می‌خواهیم حضور و قدرت و محبت مسیح در زندگی ما دیده شود، باید به او وقت بدهیم و در رابطۀ خود با او عمیق‌تر و عمیق‌تر بشویم. همچنین شرکت منظم در شام خداوند نقش مهمی در اتحاد ما با مسیح دارد. در این مورد باید توجه داشت که هر چند، به اعتقاد من، نان و شراب طی مراسم شام خداوند به معنایی واقعی به بدن و خون مسیح تبدیل نمی‌شود بلکه سمبول آنهاست، ولی این بدان معنا نیست که ما در این مراسم صرفاً با سمبول‌ها سر و کار داریم و بس. کسی که با ایمان و به‌طرزی شایسته در این شام شرکت می‌کند، به‌معنایی واقعی از حضور و سکونت مسیح در درون خود برخوردار می‌شود.

برکات اتحاد ما با مسیح

اتحاد ما با مسیح برکات بسیاری را برای زندگی مسیحی به‌همراه دارد. همانطور که پیشتر گفتیم، همۀ مواهب و تجربیاتی که در ایمان مسیحی تحت عنوان مفهوم نجات فهمیده و بیان می‌گردند، از اتحاد ما با مسیح سرچشمه می‌گیرند و بر آن متکی هستند. وقتی مسیح در ما ساکن می‌شود، ما در هر آنچه متعلق به اوست شریک می‌شویم. در این بخش پایانی از مقاله به برخی از این برکات که به‌طور خاص در انجیل یوحنا به آنها اشاره شده است می‌پردازیم. در قسمت‌های زیادی از این انجیل می‌خوانیم که مسیح چیزی را که متعلق به خود اوست، به ما می‌دهد.

نخست، مسیح جایگاه خود را نزد پدر به ما می‌دهد: «دل شما مضطرب نباشد. به خدا ایمان داشته باشید؛ به من نیز ایمان داشته باشید. در خانۀ پدر من منزل بسیار است، وگرنه به شما می‌گفتم، می‌روم تا مکانی برای شما آماده کنم. و آنگاه که رفتم و مکانی برای شما آماده کردم، باز می‌آیم و شما را نزد خود می‌برم، تا هر جا که من هستم شما نیز باشید» (یوحنا 14:‏1-‏‏‏‏‏3). عیسی می‌رود تا با مرگ و قیام خود این امکان را به وجود آورد که شاگردان از همان جایگاه و مقام او در حضور و خانۀ پدر برخوردار گردند. مسیحیت اساساً یعنی اینکه ما همان جایگاهی را داشته باشیم که پسر ازلی خدا در حضور او داشت و دارد! مسیح پسر یگانۀ خداست و خدا می‌خواهد در اتحاد با مسیح، برادران و خواهران برای پسر خود به وجود آورد (یوحنا 1‏:‏12؛ رومیان 8‏:‏28-‏‏‏‏‏30؛ عبرانیان 2:‏10 به بعد).

دوم، مسیح حیات خودش را به ما می‌دهد: «چون من زنده‌ام شما نیز خواهید زیست» (یوحنا 14‏:‏19). حیات ما متکی و وابسته به حیات خود مسیح است. موضوع این نیست که ما برکات یا مقام یا توانایی‌هایی را از مسیح دریافت می‌کنیم، بلکه ما خود او را دریافت می‌کنیم. ما حیات او را دریافت می‌کنیم. آن حیات تازه که ما با ایمان آوردن به مسیح تجربه می‌کنیم، حیات خود عیسی است. در او حیات بود و هست (یوحنا 1‏:‏4). او فرمود «من راه و راستی و حیات هستم» (14‏:‏6)؛ «من آمده‌ام تا ایشان حیات داشته باشند و از آن به فراوانی بهره‌مند شوند» (10‏:‏10). حیات مسیح حیاتی است وافر و او می‌خواهد ما این حیات را هر چه بیشتر تجربه کنیم.

سوم، مسیح محبتی را که پدر نسبت به خود او داشت به ما می‌دهد. او به پدر دعا می‌کند: «چنان کن که آنان نیز کاملاً یک گردند تا جهان بداند که تو مرا فرستاده‌ای و ایشان را همان گونه دوست داشتی که مرا دوست داشتی» (17‏:‏23). همین یک موضوع به تنهایی برای دگرگون کردن تمام زندگی ما کافی است. پدر نه تنها ما را محبت می‌کند، بلکه با همان محبتی ما را محبت می‌کند که از ازل پسر یگانۀ خود را محبت می‌کرده است! خدای کتاب‌مقدس محبت است. محبت از ازل تا ابد از پدر به سوی پسر و از پسر به سوی پدر جاری بوده و خواهد بود. و حال خدا می‌خواهد ما را در این محبت شریک سازد!

چهارم، مسیح رابطۀ خودش را با پدر به ما می‌بخشد. عیسی در تمام زندگی خود از رابطه و صمیمیت بسیار نزدیکی با پدر برخوردار بود. این رابطۀ نزدیک به‌طور خاص در ندای «ابا» که او در دعاهای خود خطاب به خدا به‌کار می‌برد، جلوه‌گر است. «ابا» کلمۀ آرامی است که در خطاب صمیمانه به پدر به‌کار می‌رفت. معادل آن در فارسی همان «بابا» است. عیسی خدا را بابا صدا می‌زد و با او مشارکتی عمیق، منظم و بسیار نزدیک داشت. او مرتب به مکان‌های دورافتاده می‌رفت و در تنهایی دعا می‌کرد. تمام زندگی و خدمت مسیح بر این رابطه متکی بود. او بارها تأکید می‌کند که هر آنچه انجام می‌دهد از خودش نیست بلکه هر آنچه از پدر می‌بیند و می‌شنود به‌عمل می‌آورد. او این رابطۀ نزدیک با پدر را به‌وسیلۀ مفهوم سکونت متقابل بیان می‌کند: «آیا باور نداری که من در پدرم و پدر در من است؟ سخنانی که من به شما می‌گویم از خودم نیست بلکه پدری که در من ساکن است، اوست که کارهای خود را به انجام می‌رساند. این سخن مرا باور کنید که من در پدرم و پدر در من است» (14‏:‏10-‏‏‏‏‏11؛ 10‏:‏37-‏‏‏‏‏38). حال، حقیقت تکان‌دهنده این است که مسیح این رابطۀ خود را با پدر به ما می‌دهد. وقتی ما در مسیح قرار می‌گیریم و مسیح در ما، می‌توانیم همین نوع رابطه را با مسیح و با پدر برقرار کنیم. عیسی به شاگردان خود تعلیم می‌دهد که آنها نیز خدا را پدر صدا کنند. و از رومیان 8‏:‏15 و غلاطیان 4:‏6 روشن است که مقصود عیسی همان خطاب صمیمانۀ «ابا» است. به‌علاوه، عیسی وعده می‌دهد که در روزی که روح بر شاگردان بیاید «خواهید دانست که من در پدر هستم و شما در من و من در شما» (یوحنا 14‏:‏20؛ 15:‏4-‏‏‏‏‏5).

پنجم، مسیح شناخت خود را از پدر به ما می‌دهد. عیسی دعا می‌کند که: «ای پدر عادل، دنیا تو را نمی‌شناسد، اما من تو را می‌شناسم …. من نام تو را به آنها (شاگردان) شناساندم و خواهم شناساند» (17‏:‏25-‏‏‏‏‏26). همچنین در انجیل متی می‌خوانیم که «هیچ کس پسر را نمی‌شناسد جز پدر، و هیچ کس پدر را نمی‌شناسد جز پسر، و آنان که پسر بخواهد او را بر ایشان آشکار سازد» (متی 11‏:‏27). مسیح ما را در شناخت خود از پدر سهیم می‌سازد. او آنچه را که از پدر شنیده و از پدر دیده است بر ما آشکار می‌کند (15‏:‏15؛ 17:‏8؛ 8:‏38-‏‏‏‏‏40).

خاتمه

موارد متعدد دیگری را می‌توان برشمرد که ما با قرار گرفتن در مسیح و یگانه شدن با او، در آنچه به او تعلق دارد سهیم می‌شویم. مسیح کارها و مأموریت خود را، روح خود را، اتحاد خود را با پدر، قدوسیت خود را، آرامش خود را، شادی خود را، رنج‌های خود را و نیز جلال خود را به ما می‌دهد. اگر این اتحاد را باور کنیم و بر اساس آن زندگی کنیم و در آن رشد کنیم، روز به روز بیشتر شبیه مسیح خواهیم شد. هر چه بیشتر با او و در او راه برویم و با او یگانه شویم، پادشاهی خدا بیشتر در زندگی و خدمت ما ظاهر خواهد شد. مسیح در ما امید جلال است. او برادر ارشد و ما برادران و خواهران کوچک اوییم. بیایید مقام والایی را که خدا در مسیح برای هر یک از ما مهیا کرده است باور کنیم. بیاید خود را با مسیح یگانه و متحد ببینیم. بیایید هر روز از حضور و قدرت و محبت او پر شویم. بیایید میراث خود را در مسیح از آن خود سازیم. بیایید مانند مسیح بیندیشیم و در اتحاد و یگانگی با او رفتار کنیم. بیایید با پولس همصدا شده بگوییم: «با مسیح بر صلیب شده‌ام، و دیگر من نیستم که زندگی می‌کنم، بلکه مسیح است که در من زندگی می‌کند؛ و این زندگی که اکنون در جسم می‌کنم، با ایمان به پسر خداست که مرا محبت کرد و جان خود را به‌خاطر من داد» (غلاطیان 2‏:‏20).

 

نوشته‌شده در Uncategorized | بیان دیدگاه